Mszy św. sprawowanej w samo południe (23 sierpnia 2015 roku) przewodniczył ks. kard. Stanisław Dziwisz, metropolita krakowski. Po Mszy św. - jako że przeżywamy czwartą niedzielę miesiąca – biskupi i kapłani pobłogosławili rodziny z dziećmi.

Na początku Mszy św. ks. kard. Stanisław Dziwisz powiedział:

- Gromadzi nas dziś w Krakowskich Łagiewnikach szczególna okoliczność: II Ogólnopolska Pielgrzymka Czcicieli Bożego Miłosierdzia, która odbywa się w 110-tą rocznicę urodzin św. Siostry Faustyny Kowalskiej Wielkiej Apostołki Bożego Miłosierdzia.

Dzisiejsza Eucharystia jest również sprawowana z okazji 13-tej rocznicy konsekracji Bazyliki Bożego Miłosierdzia. Konsekracji dokonał 17 sierpnia 2002 roku Ojciec Święty Jan Paweł II zawierzając jednocześnie Polskę i cały świat Bożemu Miłosierdziu. Tu w krakowskich Łagiewnikach odmawiamy ten akt zawierzając nas samych, nasze rodziny i całą Ojczyznę Jezusowi Miłosiernemu.

II Ogólnopolska Pielgrzymka Czcicieli Bożego Miłosierdzia odbywa się pod hasłem Miłosierdzie – szlakiem nadziei. Boże Miłosierdzie jest źródłem nadziei i wskazuje nam drogę poprzez wszystkie niebezpieczeństwa współczesnego świata.

Nasza pielgrzymka ma miejsce w szczególnym kontekście, ponieważ Ojciec Święty Franciszek ogłosił rok 2016 – ROKIEM MIŁOSIERDZIA. Będziemy więc dziś modlić się za Ojca Świętego Franciszka wypraszając dla niego łaski miłosierdzia w perspektywie zbliżającego się Synodu o Rodzinie. Będziemy modlić się za nasze rodziny, aby były silne Bogiem i za Ojców Synodalnych prosząc Miłosiernego Boga o światło wiary dla nich.

Wyznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni, abyśmy mogli godnie złożyć tę Najświętszą Ofiarę.

• film z homilią

Poniżej publikujemy także pełny tekst homilii ks. kard. Stanisława Dziwisza:

1. „Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J6,54). Drodzy Bracia i Siostry! W Liturgii Słowa dzisiejszej niedzieli słyszymy słowa o prawdziwej obecności Chrystusa pod postacią chleba. Jest to fundamentalna prawda naszej wiary. Powraca ona jako zasadnicze przesłanie Ewangelii – Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa. Wiara w tę obecność stanowi podstawową prawdę naszej wiary. Chrystus w Wieczerniku nad chlebem wypowiedział słowa: „To jest Ciało moje… To czyńcie na moją pamiątkę”. Wierzymy, że tak się stało. Wierzymy, że to słowo miało i wciąż ma moc sprawczą. Chleb staje się Ciałem Chrystusa, a wino Jego Krwią w czasie sprawowanej Eucharystii.

Tych zaś, którzy temu słowu nie wierzą, zapyta Pan Jezus, tak jak kiedyś pytał Apostołów: „czy i wy chcecie odejść?” W odniesieniu do tej prawdy wiary nie ma i być nie może kompromisu. Wobec tak konkretnego pytania odpowiadamy powtarzając za św. Piotrem: „Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”.

2. Bracia i Siostry, zgromadzeni w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowskich Łagiewnikach! Tu szczególnie wyraźnie brzmią słowa św. Piotra z dzisiejszej Ewangelii: „Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6,68). Do kogóż możemy pójść dzisiaj? Wokół nas różne ideologie, które wyrzucają poza nawias Boga i próbują budować świat bez fundamentów, bez Dekalogu i bez zasad moralnych. Wokół nas ideologie, które próbują tworzyć świat tak, jakby Boga nie było – jak wielokrotnie powtarzał Ojciec Święty Jan Paweł II. Wokół nas zamieszanie moralne i niszczenie świata wartości. Negowanie lub odrzucanie wartości życia i rodziny, rozumianej jako związek mężczyzny i kobiety.

Tu, w Krakowskich Łagiewnikach jeszcze wyraźniej słyszymy słowa Piotra: „Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. Nie odchodzimy więc drodzy Bracia i Siostry od Chrystusa, od Mistrza z Nazaretu, który stał przed Piotrem i mówił do niego: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca” (J 6,65). Idziemy drogą Piotra, drogą Apostołów i ich następców.

Idziemy drogą św. Jana Pawła II, Piotra naszych czasów, który prowadził nas tu do Łagiewnik, do Chrystusa Miłosiernego i Jego Matki. W tym Sanktuarium zawierzał Polskę i świat, Kościół i całą ludzkość miłosierdziu Bożemu. To on wyznawał najpierw jak Piotr, że Jezus Miłosierny jest jedynym objawieniem tajemnicy Ojca, Boga Miłosierdzia, który nikogo nie odrzuca i każdego przygarnia do swojego serca.

3. W Krakowskich Łagiewnikach, idąc po śladach św. Jana Pawła II, Apostoła Bożego Miłosierdzia, chcemy zawierzyć świat Bogu bogatemu w miłosierdzie. Odwołujemy się do słów Ojca Świętego, który przed 13-tu laty wypowiedział w tym miejscu: „Dziś w tym sanktuarium, chcę dokonać uroczystego aktu zawierzenia świata Bożemu miłosierdziu. Czynię to z gorącym pragnieniem, aby orędzie o miłosiernej miłości Boga, które tu zostało ogłoszone przez pośrednictwo św. Faustyny, dotarło do wszystkich mieszkańców ziemi i napełniało ich serca nadzieją. Niech to przesłanie rozchodzi się z tego miejsca na całą naszą umiłowaną Ojczyznę i na cały świat. Niech się spełnia zobowiązująca obietnica Pana Jezusa, że stąd ma wyjść „iskra, która przygotuje świat na ostateczne Jego przyjście” (por. Dzienniczek, 1732; Homilia Jana Pawła II w Krakowskich Łagiewnikach, 17.08.2002, nr 6).

Orędzie to Jezus powierzył prostej siostrze zakonnej, znanej dziś na całym świecie Faustynie Kowalskiej - Apostołce Bożego Miłosierdzia, a ona przekazała to przesłanie Jezusa Miłosiernego całemu światu. Dziś, kiedy obchodzimy 110 rocznicę jej urodzin, przypominamy słowa wypowiedziane w jej sercu przez Pana Jezusa: „Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopóki nie zwróci się z ufnością do miłosierdzia Mojego (300).

Razem z Ojcem Świętym Franciszkiem pragniemy otwierać się na Boże Miłosierdzie, bo przecież to właśnie papież Franciszek zapowiedział Rok Miłosierdzia i w Bulli o Bożym Miłosierdziu Misericordia vultus przypomniał nam o tych skarbach, jakie Bóg przekazał światu poprzez swojego Syna Jezusa Chrystusa. Papież Franciszek pisał w Bulli: „Potrzebujemy nieustannie kontemplować tę tajemnicę miłosierdzia. Jest ona dla nas źródłem radości, ukojenia i pokoju. Jest warunkiem naszego zbawienia. Miłosierdzie: to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę. Miłosierdzie: to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie. Miłosierdzie: jest podstawowym prawem, które mieszka w sercu każdego człowieka, gdy patrzy on szczerymi oczami na swojego brata, którego spotyka na drodze życia. Miłosierdzie: to droga, która łączy Boga z człowiekiem, ponieważ otwiera serce na nadzieję bycia kochanym na zawsze, pomimo ograniczeń naszego grzechu” (MV 1).

4. Drodzy Bracia i Siostry! Idąc po śladach św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II; zachęceni przez Ojca Świętego Franciszka pragniemy już teraz otworzyć się na promienie miłosierdzia, który wychodzą z przebitego boku Pana Jezusa. Pragniemy nie tylko przypominać światu, że w miłosierdziu Bożym nie ma granic! Jest ono otwarte dla każdego człowieka, który jest gotowy je przyjąć w tajemnicy przebaczenia, w sakramencie pokuty, w Eucharystii, w prostych aktach miłości miłosiernej, w dobrym słowie, w modlitwie i w dobrych uczynkach.

W duchu wiary wyrażamy przekonanie zawarte w Księdze Jozuego: „Dalekie jest to od nas abyśmy mieli opuścić Pana a służyć obcym bóstwom…”. W odniesieniu do rozważanej prawdy o Bożym Miłosierdziu możemy powiedzieć: dalekie jest od nas to, abyśmy mieli utracić wiarę w prawdziwą obecność Chrystusa pod postaciami chleba i wina>. Wszak „On przed oczyma naszymi uczynił i wciąż czyni wielkie znaki”.

Św. Jan Paweł II zachęca nas do głoszenia orędzia miłosierdzia i świadczenia o miłosierdziu w świecie współczesnym. Głoszenie miłosierdzia jest podyktowane miłością człowieka i wszystkiego, co ludzkie, a co w odczuciu tak bardzo wielu współczesnych jest zagrożone wielkim niebezpieczeństwem. Pragniemy więc głosić miłosierną miłość Boga, objawiona w tajemnicy Chrystusa. Do tego miłosierdzia pragniemy odwoływać się i wzywać go na naszym trudnym i przełomowym etapie dziejów Kościoła i świata.

To nauczanie św. Jana Pawła II jest dziś jeszcze bardziej aktualne i zasługuje na to, aby je ponownie podjąć w tym Roku Świętym, w Roku Miłosierdzia. Przyjmijmy na nowo jego słowa: «Kościół żyje swoim autentycznym życiem, kiedy wyznaje i głosi miłosierdzie – najwspanialszy przymiot Stwórcy i Odkupiciela – i kiedy ludzi przybliża do Zbawicielowych zdrojów miłosierdzia, kiedy wyznaje i czyni miłosierdzie ». Amen.